ภาคแอบฟังความคิดตัวเองสนทนากัน
ความอยากทำให้เกิดกิเลส โลภะ โมหะ โทสะ อะไรแบบนั้นนะที่เคยเรียนมานั้นแหละ...
ดังนั้นแล้ว การที่คนเราไม่มีความอยาก ถือได้ว่าเป็นลาภอันประเสริฐยิ่งกว่าไม่มีโรคเสียอีก
แต่ถึงแม้จะมีความอยากในสิ่งใด แล้วไม่ได้สิ่งนั้นจัดได้ว่าเป็นโรคร้ายชนิดหนึ่ง
การที่มีความอยาก แต่ไม่รู้ตัวเองว่าอยากได้อะไร...สิ่งนั้น รุมเร้า บั่นทอน จิตใจเสียยิ่งกว่าโรคร้าย
.......
เรียนจบแล้วจะเป็นยังไง
ไม่รู้ รู้อย่างเดียวว่าอยากอยู่กับพ่อกับแม่...
หรือจะเกาะพ่อเกาะแม่ไปจนตาย...
"ไอ้บ้า"
ด่าตัวเองซะหนึ่งที...แล้วก็หันมาคิดใหม่
โอ๊ะ....คิดไม่ออก
หนังสือที่อ่านมากมาย กับคนที่เขาประสบความสำเร็จในชีวิตกันนะ
อยากเป็นแบบนั้นหรือเปล่า?
ไม่...ไม่เห็นอยากเป็นเลย คนดัง คนประสบความสำเร็จแบบที่เห็นในข่าวในทีวี ต้องไปอยู่ในกทม.นี้น่า
ไม่เอาหรอก ไม่ชอบรถติด ไม่ชอบตึกสูง ไม่ชอบควัน ไม่ชอบเดินทางเป็นชั่วโมง
ทุกครั้งที่ต้องนั่งรอรถ คิดอยู่เสมอว่าถ้าอยู่บ้านนะ อยู่เชียงใหม่นะ ไม่ต้องปล่อยเวลาแบบนี้หรอก
ไม่เอา ไม่อยากอยู่ในเมืองกรุง
ไม่เอา ไม่อยากเป็นอะไรแบบนั้น...
.
.
.
แล้วอยากเป็นอะไรละ?
ไม่รู้สิ ก็แค่อยาก อยากเป็นอย่างที่ฝัน แต่ไม่รู้ว่าตัวเราฝันอะไร
เชอะ...รู้ละ
ก็แค่คนไม่มีความฝัน
//////////////////////////////////////////
ตรูมานั่งด่าตัวเองทำไมเนี้ย -*-
//////////////////////////
เมืองสีขาวอยู่ใกล้ๆ กับเมืองสีดำ
คนสีดำตัวสูง ริมฝีปากแนบชิดกันตลอดเวลา เค้าไม่ชอบยิ้ม ชอบเพียงยกข้อมือมองนาฬิกา แล้วก็ทำดวงตาขุ่นมัวหงุดหงิด ราวกับว่าชีวิตไม่มีอะไรเป็นสุข เสียงถอนหายใจดังบ่อยยิ่งกว่าเสียงหาวเอาอ๊อกซิเจนเข้าปอดในยามง่วง...คนสีดำ หนักแน่นและก็จริงจัง จุดหมายตรงนั้นไงที่เค้าจะก้าวไปให้ถึง
เมืองสีดำอยู่ใกล้ๆ กับเมืองสีขาว
คนสีขาวตัวเล็ก ริมฝีปากอ้าออกตลอดเวลา เธอเอาแต่ยิ้ม ชอบเพียงยกมือขึ้นทาบวัดท้องฟ้า แล้วก็ทำดวงตาเพ้อฝันล่องลอย ราวกับว่าชีวิตมีความสุขเสียมากมาย เสียงหัวเราะดังบ่อยยิ่งกว่าเสียงหาวเอาอ๊อกซิเจนเข้าปอดในยามง่วง...คนสีขาว ฟุ้งซ่านและเพลิดเพลิน หนทางที่เธอเดินไม่รู้ว่าจะไปจบที่ตรงไหน
ครั้งแรกที่เค้าและเธอได้สบตากัน
เมืองเล็กๆ สีเทา ก็อาจจะเกิดขึ้น
เมืองสีเทาอยู่ใกล้ๆ กับเมืองสีดำและเมืองสีขาว
.
.
ปล.ลืมบอกว่าให้กดเอฟห้าด้วยค่ะ เป็นสีน้ำตาลนะค่ะคราวนี้ (เปลี่ยนทำไม - -*)