เพราะมันเศร้าและแสนเจ็บปวด
เลยมีคำแนะนำว่า...อย่าสนใจเด้กบ้า คนนี้เลย...
เจ็บลึกในอกข้างซ้าย
ยามค่อยๆ ขยับร่างกาย
ความเจ็บปวดมากมายก็ซึมซาบไปทั่ว
ปวดเล็กๆ ทั้งใจและตัว
ยามหลับฝันในคืนมืดมัว
ความหวาดกลัวก็เข้าครอบงำ....
บานหน้าต่างที่แง้มไว้เล็กๆ มีสายลมบางเบาลอดผ่านเข้ามา ผ้าม่านสีเทาหมองหม่นปลิวสไวน้อยๆ
ในขณะที่ดวงตาโตจ้องมองมัน
ท่ามกลางความมืดสลัวเพราะแสงจันทร์ที่แสนเลือนลาง
หัวใจของร่างบางภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่กำลังสั่นไหวเพราะความปวดร้าวมากมายข้างใน
ใบหน้าใสร้อนผ่าวเพราะความบอบช้ำรอบดวงตา
น้ำใสหยดเล็กรินไหลออกมาอีกครั้งเมื่อผ้าม่านสีหม่นนั้นเปิดกว้างตามแรงลม
ภาพท้องฟ้าผืนกว้างมีดวงดาวเปล่งประกายประดับประดา
รื้อฟื้นบาดแผลในจิตใจที่เพิ่งจะได้รับมาให้เปิดกว้าง....อีกครั้ง
...........แม้ความเป็นจริงจะไม่ได้แสนเศร้าเหมือนกับในนิยาย
แต่มันก็ปวดร้าวมากมายในแบบของมัน....
ถึงเธอจะก้าวเดินเข้ามา....แต่หัวใจก็ยังคงห่างไกล
ถึงเธอจะก้าวเดินจากไป...ก็แค่ห่างไกลกว่าเดิม
ไม่แตกต่าง....ไม่เห็นจะต้องรู้สึกดีกับความห่างไกลที่มันน้อยลงกว่าเดิม เพราะยังไงๆ มันก็ยังคงห่างไกล...อยู่ดี